WSPÓŁUZALEŻNIENIE jak to wygląda? Niefajnie. CWICZENIA :-)

WSPÓŁUZALEŻNIENIE to też uzależnienie!

Moje objawiało się kompulsywnymi zakupami, huśtawkami emocjonalnymi, dawnym paleniem papierosów, miałam też okres większego spożycia alkoholu. O uzależnieniu od ludzi nie wspomnę.
Od partnerów, od rodziców dysfunkcyjnych, ho ho ho. Nazbierało się tego.

To mechanizm. Bardzo podstępny mechanizm.
Zaczęło się dawno temu. Z powodu dysfunkcji w Waszym domku doszło do skupienia uwagi całej rodziny na "ratowaniu". Ratowaliśmy się wszyscy.
Paleta dysfunkcji jest obszerna, zazwyczaj ratujemy innych PONIEWAŻ dotyka ich:

Alkoholizm (rodziców, rodzeństwa)
Choroba ( chroniczna, emocjonalna )
Ryzykowane przedsięwzięcia, brak stabilizacji
Inne uzależnienia
Problemy z pracą
Neurotyczność
Narcyzm
ect.

Problem mimo uwagi rodziny nie znikał. Pojawiło się uczucie bezradności, ale mimo wszystko wszyscy starali się ratować sytuację, bo w naszej świadomości budowało się latami przekonanie, że szczęście uzależnionego lub chorego to też nasze szczęście. Powstał cel- uleczyć sytuację. Miało to nam dać zdrowie.

Zdrowie uzależnionego= Nasze Szczęście

I zaczęło się. Tłumaczenie, skupianie na nim uwagi, ratowanie, besztanie, płacz, bezsilność i coraz większa wiara, że od tego zależymy my sami. Odwrotnie proporcjonalnie on też widział, że od UZALEŻNIACZA zależy on sam. I tak właśnie wszyscy staliśmy się jedną masą wspólnie splątanych oczekiwań i idących za tym zawodów.

Myślę, że lista moich żali do rodziców, rodzeństwa jest wręcz niekończona. Nie trzeba jej rozpisywać i analizować. Oni też pewnie mają listę antyLena. To naturalne, że w naszej dysfunkcji zaczęliśmy się kiedyś zapętlać. Nierealne oczekiwania zrodziły toksyczne emocje, które lekką strużką drążyły nasze osobowości, by z impetem rozbroić całą konstrukcję.

Ja? Co kierowało moim życiem?

Muszę ratować rodziców, bo jak już staną na nogi, w końcu będę mogła normalnie żyć. 

Skoro od początku do teraz (czyli 30 lat) nie udało im się żyć stabilnie, oznacza to że moment, którego tak wyczekiwałam nigdy nie nadejdzie.

Rodzice wiedzieli, że mogą nas prosić o przysługi i przyzwyczaili się, że to jest wręcz naszym obowiązkiem. Doszło do sytuacji, że tata kilka razy w tygodniu dzwonił z prośbami o pożyczki, przysługi i ratowanie jego wielkiej mości. Mama mu oczywiście  w tym akompaniowała dumnie wygłaszając, że tyle im w życiu zawdzięczamy. Relacja zaczęła bazować tylko na poczuciu winy, obowiązku i powinności, kto chciałby się w tym miejscu znaleźć?

Jego fałszywy obraz działa do tej pory. Ostatnio rozmawiając z nim o jakiejś  sprawie. Nawiązał do zdarzenia z pół życia wstecz i to też odebranego przez zakrzywiony obraz jego własnego schorowanego ego. Po co? By wzbudzić moje emocje. Miałam wtedy studniówkę, poznałam wspaniałego chłopaka, który wziął mnie na bal, ale chciał to uczynić w sposób szarmancki i przedstawić się moim rodzicom. Niestety zamknięto mu przed oczami drzwi, ależ mi bylo wstyd. To był mój dzień! Po czym następnego dnia usłyszałam, ze jestem niewdzięcznym dzieckiem, gdyż pomyślałam o sobie, gdy tata ciężko chorował. Tak był wtedy chory. Jednak już wtedy wszystko kręciło się wokoło jego biznesów, samopoczucia i nastrojów. Stąd sama sobie starałam uczynić mój wyjątkowy dzień wielkim. Jak się dalej okazało chłopak już sie nie odezwał (to wyglądało naprawdę słabo, gdy nie odpowiedział dzień dobry zamykając drzwi), a ja zostałam z wstydem i budowałam poczucie, że nie zasługuje na uwagę. Dodatkowo, ze skupianie uwagi na sobie jest złe. Dalej już szło jak zwykle. W momentach kiedy kolejny rok z rzędu nie dostawałam prezentu na urodziny, bo "akurat nie było pieniędzy". Później chodziłam za nimi żebrząc o niego :-). Oj, człowiek nawet nie myśli, ze takie rzeczy budują nasze ja. Oczywiście moje pierwsze zarobione pieniądze trzeba było im pożyczyć, gdzie jak się domyślacie zwrotów nie było :-P. I tak latami prosiłam się o zwrot którejś z wielu pożyczek. Skończyło się tym, że nigdy ich nie widziałam.

Spotkania znajomych i stałe podkreślanie, ze biedni rodziciele nie mogą na nas liczyć. Stalo się już tradycją, że jak było jakieś spotkanie rodzinne lub bliskich. Rodzicie prezentowali ich ciężki los, w którym poświęcali się niewdzięcznym dzieciom.  Gdzie każdy wie, że jedno dziecko zgodziło sie otworzyć firmę na siebie (zadłużyć na 70 tys) i wciąż jest dzieckiem niewdzięcznym, a dwójka innych stale spelniała ich prośby.To nie miało znaczenia. Byliśmy niewystarczająco dobrzy.

Dlaczego tak bardzo chciałam ich wsparcia? Gdyż nie wierzyłam, że sama mogę zapewnić sobie opiekę i zadbać o swoje potrzeby. Pomaganie im chroniło mnie przed wzięciem odpowiedzialności na własne barki. Ciężko się z tego wyplątać, gdyż ten schemat powstawał latami i oczywiście moje uzależnienie od nich pogłębiało się. W momencie w którym zorientowałam się, że żyje w niezdrowych relacjach miałam już nerwicę. Na szczęście wszystko idzie już w dobrym kierunku. Osobowość nabrała kształtu, a zaufanie do własnych osądów wzrosło.Teraz wiem, że:

miałam prawo do celebrowania swojej studniówki i pełnej uwagi
do zwracania uwagi na moje urodziny
do zatrzymania pierwszych zarobionych pieniędzy
do dodecnienia mnie za fakt bycia
do miłości za sam fakt że jestem (nie powinnam była na nią sobię zasłużyć)


Prawdę mówiąc pisząc ten wpis rozdrapałam coś co powinnam już zamknąć, ale zrobiłam to by opisać bardzo chory mechanizm współuzależnienia, który jest niewiarygodnie niszczący dla wszystkich jego członków. Trzeba szybko przeciąć te liny zależności. Jeśli chcecie popracować w tym temacie polecam społeczności Al anon, terapie współuzależnień lub DDA. Ewentualnie pomocna będzie również praca z psychologiem. Jak wiec wyjść z współuzależnienia? Trzeba uświadomić sobie, że nie odpowiadamy za nałóg, chorobę bądź dysfunkcje tej osoby.  Bez względu na to ile siebie poświęcimy, nie wpłyniemy w ten sposób na drugą osobę, a często nawet zatrzymamy ją w uzależnieniu zdejmując z niej odpowiedzialność. Osoba cierpiąca na współuzależnienie, musi wiedzieć też o tym, że problem przechodzi na inne osoby, a szczególnie łatwo wciąga w to dzieci, powodując tym, że problem niszczy życie kolejnego pokolenia.  Dzieci widzą zachowania współuzależnionego rodzica i uczą się tak funkcjonować. Tym o to sposobem 3 wspaniałe osoby (ja i moje rodzeństwo) staliśmy się wymęczonymi, schorowanymi duszami, zamiast ten wspaniały potencjał wykorzystać. Nic straconego, on nadal w nas jest. :-))))))

Ja już im wybaczyłam i to co robią widzę bez filtrów korygujących. Kiedyś to wypierałam, czciłam ich wspaniałość i doszukiwałam się problemu w sobie. Nie znaczy, ze mnie to teraz  nie dotyka, ale wiem już że nie mam na to wpływu. Odpuszczam wiec kontrolę i zdejmuję moją odpowiedzialność.

Wiem, że ciepiąc na współuzależnienie chcemy pomóc. Chcemy w końcu objąć kontrolą to przerażającą przestrzeń problemu. Chcąc zdrowia uzależnionego musimy zrozumieć, że pomaganie to nie ściąganie odpowiedzialności z osoby dysfunkcyjnej. To zabrzmi brutalnie, ale tuszując wybryki, stwarzamy  dogodne warunki do tkwienia w nałogu. Dopiero gdy się wycofamy, swoje własne potrzeby uczynimy priorytetem, dopiero wtedy pozwolimy by ta osoba mogła coś pojąć. Nie ponosimy żadnej odpowiedzialności za to co się dzieje u tej osoby. ŻADNEJ.
Wiedzmy, że większość z nas w większym lub mniejszym stopniu doświadczyła zaniedbań w domach rodzinnych. Nie czujmy się  przytłoczeni, że mamy teraz bagaż nie do zdjęcia. Uznajmy, że to motywacja. Uwaga i miłość do samego siebie to nasz cel by dusza już nigdy nie musiała błądzić i cierpieć. Będzie ciężko, ale efekt będzie zwieńczeniem naszej trudnej drogi.

ĆWICZENIE:

Na kartce należy wypisać kilka sytuacji, w których zostaliśmy poproszeni o przysługę i zgodziliśmy się ją spełnić, choć nie chieliśmy. Potem do każdej z tych sytuacji trzeba dopisać nasze odczucia:

Co zyskaliśmy i co straciliśmy spełniając prośbę, oraz co by się stało, gdybyśmy jej nie spełnili.

1. Spójrz jakie myśli i uczucia pojawiają sie gdy przesuwasz własne granice dalej niż planowałeś? 

Czy są to myśli typu? muszę to zrobić inaczej odrzuci mnie, lub uzna mnie za niewdzieczną, złą

powinnam pomóc bo jestem córką, jeśli teraz nie pomogę to jak znowu upadnę zostawią mnie

Jak niedługą staną na nogi to mi pomogą (nie staneli od 30 lat)

Uczucia: strach, niepokój, powinność, smutek, obrzydzenie, złosć, niemoc,

2. Za każdym razem, kiedy pojawi się dana myśl,  zaznacz to wraz z określeniem, której granicy to dotyczy.

Wczęśniej sprawdź jakie są granice, które są w Twoim przypadku przekraczane.

Moje to:

Narzucenie obowiązku opieki nad rodzicem. Pożyczanie pieniędzy i proszenie sie o zwrot.

Manipulacja emocjonalna- mechanizm poczucia winy, powinności, wymuszanie

Naruszanie mojej przestrzeni- pranie  w moim pokoju, branie moich rzeczy, wchodzenie bez pukania,

o róznych porach,

Objawy choroby mamy- ataki wściekłości i nieuzasadnione wybuchy

3. Po kilku dniach wypełniania Tabeli przyjrzyj się, które myśli „poszerzające” Twoje granice występują najczęściej. Z dużym prawdopodobieństwem są to przekonania, które pozwalając na przekraczanie Twoich granic w konsekwencji stają się przyczynami objawów, o których mowa w ćwiczeniu zatytułowanym „Barometr naruszania granic”.

Refleksja

Wykonując to ćwiczenie po pewnym czasie granice, których być może nie dostrzegasz staną się dla Ciebie widoczne, nauczysz się je rozpoznawać już po objawach, a także utrwalisz je, określając, na ile i z których możesz zrezygnować w bezpieczny dla Ciebie sposób. Zauważysz również, co Tobą kieruje, kiedy zgadzasz się na to, by po raz kolejny Twój partner je przekroczył. Można zauważyć, czy występuje jakaś cykliczność i jakie ponosisz koszty przypływów i odpływów. 

Możliwe, że zauważysz, że określone myśli powodują przesunięcie jednej, lub kilku określonych granic. Jednak potem być może występuje stopniowe ich naruszanie, co z kolei prowadzi do natrętnych myśli, nasilenia objawów i w konsekwencji – kolejnego kryzysu.

WYSZŁAM Z TOKSYCZNEGO ZWIĄZKU- wspomnienia i podsumowanie CZEŚĆ PIERWSZA- JAK W TO WESZŁAM?

Koniec mojej gehenny zaczął się na całego rok temu. To nie był koniec związku, te związki się nie kończą w konkretnym momencie. Wchodzi się tj w proces KOŃCZENIA. Dzięki nerwicy i depresji nie poszłam dalej, nie urodziłam mu dzieci, ani nie zgodziłam się na ślub. Jednak jeśli na myśl Wam przyjdzie, by tłumaczyć swoje pozostanie w relacji posiadniem potomstwa, ślubu i nieruchomości (to mechnizm moje drogie- waszej samozagłady- tłumaczenie sobie czemu pozostaje tam gdzie umieracie) to spórzcie na całość. Ja byłam już w depresji i nerwicy, wiec kolejny emcojonalny stres mógł mnie dosłownie unicestwić. Jednak nie było nic do stracenia- a życie w cierpieniu to śmierć długa, bolesna i bezsensowana! Tonęłam w poczuciu winy, że coś musi być ze mną nie tak, skoro nie chcę z nim być.  Nie miałam zdrowej świadomości tego co dzieje sie ze mną od kilku lat. Wszystko przez tą bardzo podstępną i  niezdrową relację w którą weszłam, mimo znaków ostrzegawczych, które pojawiały się już na początku.


Zacznę jednak od POCZĄTKÓW.


Byłam młoda i nowy partner zrobił na mnie niesamowite wrażenie. Miał świetne wykształcenie, dobrze rokującą pracę, był wysoki, dobrze zbudowany i z poczuciem humoru. Ja jeszcze nie pracowałam, kończyłam studia, a tu taki Autorytet zwrócił na mnie uwagę. WOW.

Ufność to moja cecha dominująca i nawet on jej nie zniszczył.
Nie jest to zła cecha, ale niestety łatwo stać się ofiarą wyrachowanego działania. Nie wspomnę, ze idealnie spasowałam się z DDA, ah, nieuświadomionym. Jednak czego można było się spodziewać po osobie wychowanej przez matke z DDA? Właśnie tego :-)

Podstawowe cechy osoby DDA i jej dzieci to branie odpowiedzialności za wszystko na siebie (jak również zrzucanie na innych w niemocy poradzenia sobie z jej ciężarem) , duża nieufność do świata oraz niezdolność odczytywania i przeżywania własnych uczuć (brak zaufania do własnej osoby i własnych sądów).

Jak sie zaczynają toksyczne związki?

1. Zwykle zaczynasz widzieć w partnerze Wybawce, Autorytet i nadajesz mu nadludzkie wartości.

Wręcz perfekcyjnie wypierasz wszelkie jego wady, a nawet fakty, które wskazują na to, że czekają Cię problemy.

Oczywiście, każdy widzi świat przez różowe okulary na początku znajomości. Jednak wierzcie mi, mechanizm zdrowej osoby nie jest aż tak selektywny jak nasz. Nie nasza wina, całe życie wypieraliśmy toksyczność zachowań własnego rodzica, skąd mamy umieć obronić się przed następnym niezdrowym egzemplarzem w naszym życiu?

Po pierwsze na początek trzeba nazwać rzeczy po imieniu we własnym dzieciństwie. Tak, byłam wiele razy ofiarą manipulacji emocjonalnej i niekiedy przemocy jaką stosowało dwóch najbliższych mi wtedy ludzi. Moich własnych rodziców.

2. W każdej emocji partnera widzisz własną sprawczość, wręcz winę. Jesteś odpowiedzialna za wszystko co sie dzieje. Strasz sie kontrolować, by tym razem wszystko poszło dobrze.

Tak odpowiadałaś za emocje rodziców za dzieciaka, to teraz odpowiadasz za cały świat. Prosta droga do nikąd. Odpowiadasz tylko za siebie. Jeśli ktoś nie radzi sobie z emocjami pozwól mu wziąć za nie odpowiedzialność. Baaa! Nawet ja sobie nie radziłam, ale musiałam ten ogrom ciężkich emocji przerobić. Wzięłam odpowiedzialność. Dla każdego to jedyna droga, by czuć się wolnym i znaleźć odpowiedzi na dręczące nas pytania.


3. Wszystko byleby tylko mnie nie ODRZUCIŁ. Klasyczny, wręcz paniczny lęk przed odrzuceniem.

Nie ważne czy kochasz, czy Ci się podoba, czy imponują Ci jego wartości. To wszystko jest nie ważne, najważniejsze by nie zostawił Cię. Wszak wmówiłaś sobie, że żyjesz dzięki mężczyźnie z którym jesteś bez względu na to czy go kochasz, czy on kocha Ciebie, czy doświadczasz przemocy, czy milion innych rzeczy.

Wyjścia są w zasadzie 3 z czego od razu mówię, że tą ostatnią odrzucicie przez uwielbienie do komplikacji życia.

* wejdziesz w związek z osobą toksyczną i cały czas, nieraz lata będziesz starała się by Cie nie odrzucił- później to juz nawet nie bedziesz wiedziała o co się tak starasz i jak się nazywasz. Będziesz tylko wiedziała, że Cię już nie ma, a i tak udaje Ci sie znikać bardziej i bardziej.

<Przeszłam i nie polecam>
PS.1< cudem przeszłam i większość kobiet z tego nie wychodzi! wiec tym bardziej nie polecam!>
PS.2-< jeśli jesteś w takim związku pewnie sobie myślisz "u mnie to jeszcze nie jest aż tak toksycznie, w zasadzie to sporo winy leży we mnie" ho ho to znak potwierdzający wielkie kłopoty w których się znalazłaś. >


*wejdziesz w zwiazek z osobą, której nie bedziesz kochała lub z którą będziesz nieszcześliwa. Na początku bedziesz dążyć do tego by poczuć pewność, że Cię nie opuści, gdy trafisz równie pogubioną duszę zobaczysz, że jesteś dla niej "przetrwaniem", "żyć albo nie żyć", a taka odpowiedzialność jest ponad siły większości ludzi. Miłość to wybór, a nie uzależnienie.

*poznasz kogoś o niesamowitej empatii i inteligencji emocjonalnej, który pomoże Ci wyplątać się z zawiłości własnego sytemu postrzegania. Okaże Ci szacunek i zrozumienie oraz obdaży bezwarunkową milością. <3

Oh marzenie, ale cóż tak się zwykle nie dzieje, a nawet jeśli zdarzy Wam sie to szczeście i tak musicie przejść emocjonalną terapię by potrafić takie uczucie przyjąć. Zwykle z góry zakładamy, ze każdy nowy osobnik będzie naszym Wybawicielem, a tak naprawdę to my mamy stać się własnymi Zbawcami.

Wiem wiem. Trudno opuścić fantazję z Pretty Women, Kopciuszka i innych romantycznych dzieł kinematografii, lecz warto to zrobić. Jednak jeśli w jej miejsce ma wejść ta o nas zdolnych do wyjścia z każdej opresji, potrafiących zadbać o swoje potrzeby, rozwijających się i pełnych pasji to zdecydowanie lepsza opcja na prawdziwe życie.

4. Nie słuchasz intuicji.
Niemal z uporem maniaka tworzysz alternatywną rzeczywistość, której nie ma.
Przykład:
Moj poprzedni 9 letni związek:
1) Czułam, że coś jest nie tak. (pół roku pozniej okazało się że mieszkał jeszcze ze swoją ex- jak zaczynaliśmy nasz zwiazek)
2) Zabawa w jednorękiego bandytę nie jawiła mi się jako hazard.
3) Sączenie piwa lub drinków dowodziła, że jest rozrywkowy.
4) Nie wspomnę o tym, że kompletnie nie zwróciłam uwagi na to,że nie liczy się z moim zdaniem, że jest daleko emocjonalnie.

5. Nagle całe inny świat przestaje istnieć.
Znajomi na bok, zainteresowania na bok (lub nagle interesujesz sie tym czym on), liczy się tylko on. Moje drogie Panie (i Panowie), nasz świat jest nam niezmiernie potrzebny, by być sobą. Tak, trudne to. Szczególnie, że w dzieciństwie nie wyrobiliśmy silnej osobowości, a teraz wszystko co z nami nie związane zdaje się być fajniejsze i lepsze, ale to już nasza praca do odrobienia. Odnajdźmy się teraz, powoli próbujmy nowych rzeczy i zwracajmy uwagę na własne odczucia, wsłuchujmy się w siebie, twórzmy wyraźny obraz własnego ja.

6. Oczekujesz wynagrodzenia za krzywdy dziecka.
Partner winny Ci jest dać miłość bezwarunkową jakiej nie dostałaś jako mała istota. NIE! To nie zadanie nowego partnera.

BA! Jak któryś Ci obieca na początku całkowite oddanie, miłość bezgraniczną i uzna Cię za anioła, który pojawił się w jego umęczonym świecie- WIEJ! toksyczni panowie jak nikt potrafią obiecać złote góry z których kiedyś będziesz spadać nieskończenie.

7. Masz obsesje kontroli.
Chcesz tak ułożyć związek, emocje swoje i jego, żeby tym razem w końcu był happy end. Jeśli pragniesz happy end'u zakończ kontrolę. Puść liny, niech wszystko ułoży się naturalnie, niech dobre zostanie, a zle odejdzie. Poprzez kontrolę nawet nie zauważysz jak wplątasz się w chory związek, miłość to nie uzależnienie (siebie od kogoś- kogoś od siebie) - to wybór.

8. Robisz wszystko by zasłużyć na miłość.
Kochana zasługujesz na nią już teraz, jesli musisz coś robić by tak było oznacza to, że te uczucie nie stało nawet troche obok miłości. Pozwól sobie na prawdę, by nie wejść z uporem maniaka w coś z czego równie szybko się nie wychodzi.

9. Sama nie jesteś autentyczna.
Jak coś Cię niepokoi nie mówisz o tym, by nie wyjść na słabą. Jak masz zły nastrój uśmiechasz się. Jak nie masz ochoty na sex uprawiasz go by Pana nie wystraszyć. Naprawdę?  Długo tak zamierzasz? Lata? Wiesz co się dzieje dalej? Kiedy już nie wiesz czy ja to ja? Siedasz u psychologa i mówisz, że kompletnie nie wiesz kim jesteś i czego chcesz.

10. Każdego dnia myślisz, że nie zasługujesz na szczęście.
Jesteś niedostatecznie piękna, mądra, bogata, masz bagaż emocjonalny bądź jakąś dolegliwość lub chorobę. Nie widzisz nic co można byloby w Tobie pokochać. Przecież nikt takiej Cię nie zechce, wiec jeśli zdarza się KTOKOLWIEK ogarnia Cię zdziwienie i pragnienie by przekonać go (a tak naprawdę siebie), że jesteś warta kochania. I czytasz te mądre artykuły i wtedy małe światło Ci miga, ale kilka godzin później znów ciemność. Tak Moja Miła (Mój MiłY) to tu cały problem. To tu ukryte są wszystkie sekrety Twojego ciepienia. Jedyna najważniejsza osoba nie umie Cię kochać- TY SAM. Bez tego żadnej milości nie będzie. Dziś zacznij! Zrozum i ciągle sobie potarzaj, że nikt w tym momencie nie jest wspanialszy niż Ty, nikt nie zasługuje teraz bardziej na miłość i dumę z istnienia niż TY! I drukuj sobie te artykuły! Noś w torebkach, pisz na kartce sobie miłe słowa, mów do siebie łagodnie, wybacz wszystko, przebacz też innym i idz z głową wysoko, wiedząc, że właśnie tego dnia zdecydowałeś sie w KONCU stworzyć wspaniały związek z samym sobą. I pamiętaj to będzie DŁUGA droga, trudna, na początku niezrozumiała, ale jedyna właściwa, którą masz iść.

Zdiagnozowano Wam depresję lub nerwicę?

Do tych którzy są na początku drogi...
Ja mam za sobą ogromne oceany smutku i lęku. Jednak niektórzy z Was dopiero tu trafili szukając odpowiedzi na pytania tak ciężkie, ze nie sposób je zadać. Pewnie toniecie w zagubieniu i nie wiecie ile przyjdzie Wam toczyć ten bój. Mi przyszło mierzyć się z demonem depresji i nerwicy 4 lata.

Jedną żelazną zasadą jest szukać drogi wyjścia. Nie przesądzajcie przyszłości! Nawet jeżeli jej w tym momencie nie widzicie. Pamietajcie, że patrzycie przez zakrzywiony ekran i większosć rzeczy, którze zdają sie Was otaczać,  w rzeczywistości nie jest tak strasza, bezsensowana jak się Wam teraz wydaje. Odnajdujcie się w małych codziennych sukcesach choćby to było zaparzenie sobie herbaty. Tak, wiem. Nie sposób myśleć o sukcesie skosztowania czegoś tak zwykłego jak herbata, gdy obwiniacie się za klęskę w byciu matką, kobietą, ojcem, przyjacielem, człowiem itd.
Ja czułam się jak ciężar dla wszystkich, którzy w tamtym czasie byli u mojego boku. Chciałam zniknąć. Chciałam poddać się. Jednak w głębi każdego z nas pali się światełko. Tli się wola życia, mimo, że racjonalnie na to patrząc nie ma najmniejszego sensu by te piekło dalej trwało. Nie musicie jeszcze rozumieć o co chodzi w procesie zdrowienia, ale zaufajcie że mamy w sobie system naprawczy, który można włączyć. Jak? Małymi krokami. Ameryki nie odkryję jeśli powiem, że całe życie wymagaliście od siebie wiecej i wiecej, aż w końcu organizm powiedział dość.
Każdy kryzys jest szansą i nawet tak okrutne dolegliwości pozwolą Wam wybrać lepszą drogę, niż ta którą do tej pory zmnierzaliście. Widzę wielu nieszczęśliwych ludzi, ale wiekszosć nigdy nie spotkała się z naszymi dolegliwościami i wierzcie, że przez to będą dalej fukcjonować w swoich niewygodnych życiach obok swoich pragnień. My cóż dostaliśmy dotkliwą informację, że dzieje się coś co czyni nas nieszczęśliwymi. Tutaj nie da sie pogodzić, ze mi się to przytrafiło, ale takie jest życie wiec idę dalej- bo my nie możemy iść. Wtedy własnie cały nasz świat upada, zrównuje się z ziemią, nie mamy NIC. Skoro nie ma nic to nic nie stracimy stawiając tam na próbę różne rzeczy.

Niech, wiec będzie to herbata, gazeta, ciepły prysznic. Otoczenie uzna, że nic nie robimy, żeby było lepiej, ale UWAGA otoczenie na czas depresji i lęków jest również poza naszym światem. Oni nie zorumieją i to naturalne, też wcześniej nie mogliście zrozumieć takich stanów. Dlatego musicie ich rady, złość i niepokój traktować jakby byli z innej planety. Być może jest rodzina, która otoczy chorego odpowiednim wsparciem, ale domyślam się że większosć jednak takiego nie otrzyma, gdyż wymagałoby nieskończonej wyrozumiałości i niemal medycznego wyszkolenia, ale nie martwcie się to wy możecie zapewnić sobie takie specjalne podejście. Dotnęła Was choroba, jak i tych co czasami trafiają do szpitala z innymi dolegliwościami. Oni wtedy nie chodza do pracy, maja specjalną opiekę, by móc wrocić do zdrowia i my też potrzebujemy specjalnej opieki, ale społecznie nie ma jeszcze na to przyzwolenia, bo sporo problem nie objawia się fizycznie to jesteś zdrowy... Nie! To jest stan chorobowy i czesto 1000 kroć cięzszy niż wszelkie inne choroby!

Dlatego:

PORADNIK POCZĄTKUJĄCYCH NERWICOWCÓW i DEPRESJO posiadaczy.

• Jak już sobie nie radzisz idziesz do psychiatry!
• Jak dajesz radę, ale ledwo- umawiasz się do psychologa! (nie usprawiedliwiajcie się że "polska słuzba zrowia", "długie kolejki" idźcie! ja zapisałam sie i po 3 m-cach byłam już na terapii)
• Gdy jest źle mówisz mówisz o tym rodzinie  (reakcja cóż będzie różna, ale przynajmniej będzie cień szansy, że ktoś sięgnie do literatury)
• Jeśli marwisz się jak na dzieci wpłynie Twoja choroba idziesz i pytasz o to psychologa.
• Jeśli martwisz się czy Twój mąż uzna Ciebie za wariatkę to i tak mówisz jak jest, jeśli tak zrobi nie jest tym z kim można iść przez życie.
• To, że jesteś mężczyzną nie oznacza, ze masz to przejść sam.  Emocje to zdrowie, nawet te wsydliwe. Masz prawo się bać, płakać i prosić o wsparcie!
• Prawdziwi ludzie zostaną, nawet jeśli nie to podczas choroby poznasz wiele właściwych osób, którzy zostana z Tobą na lata!
• Jeśli masz wiele emocji i jest ich tak dużo, ze nie rozumiesz co Ci komunikują. PISZ! do szuflady, na maila, bloga, gdziekolwiek to świeta autoterapia.
• Szukaj życzliwych Ci osób
• Nie udawaj, że wszystko jest jeszcze ok, ze to tylko ciężki rok.
• Nie bój się najdziwniejszych myśli- obsewuj je z boku, bo ich absurdalność będzie czasem porażająca- MOJE ex myśli były- ( zostałam opętana <heh szukałam nawet księży egzorcystów, kupiłam modlitewnik>, umrę a nikt mi nie pomoże (zyjesz jeszcze? to będziesz żyć dalej i uwierz nie musisz na sygnale jechać na izbę przyjęć), wyląduje w kaftanie (za dużo filmów!- do szpitala trafia się żadko i zwykle nie ma potrzeby zostawać tam- a nawet jeśli to też miejsce dla ludzi i niczego nie przesądza),
• Nie czytamy durnych historii, wiadomości, nie słuchamy nieżyczliwych przyjaciół o tym jak ktoś sobie nie poradził i .... Uwierzcie, większosć tych historii była do odratowania. Jednak o tym nie teraz, jak już będzie Wam lepiej, lub wcale. Ah, piszę o tym, bo sama przeszłam to, że jak na zlość ktoś mi coś opowiedział, a w wiadomościach  musiały wyśliwetlić się jakieś okrutne tragedie. Jeśli coś widzicie wyłączacie- karmcie się teraz zdrowymi informacjami!
• Nie czytajmy żadnych ulotek leków ani for o lekach, ufaj swojemu lekarzowi!
• Znajdź jakieś afirmacje o poczuciu wartości, trening uważności, medytacje, sport- to pomaga, ale myślę, że to nie na fazę ostrą. Jeśli czujesz że taką przechodzisz- na początek niech lekarz wróci Cię choć troszkę do żywych.
• Codziennie szukamy drobnych sukcesów i małych pozytywności- ciepły prysznic, uśmiech dziecka, słońce, wstanie z łóżka, spacer i milion innych- patrzcie uważnie
• Wybaczamy sobie nawet najgorsze poczynania- w życiu nie chodzi o to by być winnym, tylko by wyciągnąć właściwe wnioski z błędów, które popełnia każdy człowiek!
• Nie obwiniamy się o to że dopuściliśmy do zaburzeń- one moga przytrafić się każdemu!
• Wiecie co- za jakiś czas życie znowu zapali Wam tysiące światel!!!

Trzymam za Was ciepło kciuki :-)